De bisschoppen hadden een ander programma. Wij reisden met bussen naar een locatie aan de rand van Sydney om daar samen met de aartsbisschop, kardinaal Pell, te lunchen. Het was een grote hal waar wij ontvangen werden, met tientallen ronde tafels met telkens negen etende bisschoppen.

Ook hier waren, net als tijdens de busreizen deze dagen, weer verrassende ontmoetingen met bisschoppen uit de hele wereld. Aan x91mijnx92 tafel zat naast mgr. Van Burgsteden een hulpbisschop uit Duitsland, drie bisschoppen uit Zwitserland, een Italiaan, een bisschop uit Slovenixeb, en een bisschop uit Kroatixeb.

Het werkterrein van bisschoppen is heel divers. Ik heb gesproken met een bisschop uit de Arabische wereld die de zorg heeft voor een bisdom met 20.000 gelovigen en twee priesters. Daarnaast zijn er ook bisschoppen die de zorg hebben voor meer dan 2 miljoen mensen, met drie hulpbisschoppen en meer dan 1.000 priesters.

Tijdens het eten hield de kardinaal van Groot-Brittannixeb namens alle aanwezige bisschoppen een woord van dank aan het adres van kardinaal Pell, die de gastheer is van de WJD 2008.

In het algemeen heerste de mening dat het organiseren van een WJD moed en organisatietalent vraagt. Kardinaal Pell hoopt onder meer dat de aanwezigheid van zoveel jonge mensen uit de wereldkerk een teken van geloof en nieuw xe9lan zal betekenen voor Sydney en de rest van Australixeb, waar ontwikkelingen van secularisatie gelovig engagement vaak moeizaam hebben gemaakt.

Het is interessant om te zien dat Australixeb aan de andere kant van de wereld in zekere zin deelt in de ontwikkelingen van Europa. In dit licht is de WJD 2008 voor de Kerk van Australixeb een prestatie van formaat geworden.

Kardinaal Pell vertelde tijdens het eten met de bisschoppen dat de meeste mensen in Australixeb, na een aanvankelijke twijfel, nu, door de ontmoeting met zoveel deelnemers met een positieve uitstraling, grote waardering hebben voor deze gebeurtenis van de WJD. De aanvankelijke scepsis in de kranten is omgeslagen en het merendeel van de Australixebrs heeft de WJD in hun hart gesloten.

In de avond begon de nachtwake van de jongeren met een liturgische viering. Er werd gelezen uit de Schrift, er waren gebeden en een korte catechese met betrekking tot de heilige Geest en de zeven gaven van de Geest. Ook werden de namen genoemd van jongeren uit verschillende werelddelen die op zondag het sacrament van het vormsel zouden ontvangen van de paus. De bisschoppen die om mij heen zaten lieten soms hun trots blijken als het om een vormeling van hun bisdom ging.

De avondviering werd afgesloten met de uitstelling van het heilig sacrament en de zegen met het Allerheiligste.

Zondag was het weer vroeg dag, want om half zeven stond de bus klaar om de bisschoppen naar de renbaan te brengen, waar nu de grote eucharistieviering plaatsvond. In de aula van de nabijgelegen universiteit hingen meer dan vierhonderd kazuifels klaar. Het kazuifel mocht elke bisschop na de viering meenemen naar huis. Het rode kazuifel met de afbeelding van de duif kan heel goed gebruikt worden bij een terugkomviering in ons bisdom.

Vanuit de aula van de universiteit vertrokken wij om half negen in een lange stoet van rode kazuifels en witte mijters naar het terrein waar de mis om tien uur begon. Turend over het terrein heb ik nu, anders dan bij de viering afgelopen dinsdag, geen groepen van Nederlandse jongeren kunnen ontdekken. Er zwaaiden veel vlaggen en er zijn meer landen die op een of andere wijze onze driekleur voeren. Het aantal mensen was nog weer groter dan bij de startviering, want ook vele katholieken uit Sydney en omgeving hadden zich aangesloten.

Tijdens de eucharistieviering diende de paus het vormsel toe aan jongeren afkomstig uit verschillende werelddelen en er werd gezongen: veni sancte Spiritus. Ik moest denken aan de vele jongeren uit ons bisdom van Breda die in het afgelopen jaar gevormd zijn, en ik heb voor hen gebeden dat de heilige Geest hen mag blijven bezielen en tot mensen mag maken van geloof, hoop en liefde.

Aan het einde van de viering maakte de paus bekend dat in 2011 de WJD zal worden georganiseerd in Spanje, in Madrid. De vele jongeren uit Spanje lieten prompt van zich horen door te schreeuwen en met hun vlaggen te zwaaien. Vanuit Breda is de reis in 2011 dus een stuk korter. Hopelijk zullen onder meer om deze reden veel jongeren uit ons land deelnemen aan de WJD!

Nu staat de terugreis van morgen voor de deur. Terwijl de jongeren van Breda nog een aantal dagen hun verblijf in Australixeb verlengen in een ander bisdom, namelijk Ballarat, zal ik nu mijn werkzaamheden in Breda hervatten. Ik hoop dat onze jongeren deze laatste etappe van hun pelgrimstocht met enthousiasme zullen volbrengen, en dat ze daarna gezond naar Breda terugkeren.

Ze zijn in ieder geval in goede handen van Marc Bollerman en Arwen Meulenbroek, medewerkers voor het WJD-jongerenpastoraat van het bisdom Breda, en de priesters Wiel Wiertz en Remco Babijn. Al met al een goed team.

Het einde van de WJD betekent ook, na deze lange laatste bijdrage, het einde van dit weblog. In de hal van de lobby vindt momenteel de persconferentie plaats van de Spaanse bisschoppenconferentie over de WJD 2011 in Madrid. Zo vormt het einde van de WJD ook weer een nieuw begin.

De WJD: wake en WJD-mis met de paus is a post from Mijn weblog.

Benadrukt werd in de catechese dat geloven geen kwestie is van inbeelding of projectie, maar een antwoord op Gods initiatief. Hij maakt zich aan ons bekend in de woorden van de Schrift, in de persoon van Jezus Christus. Wij als gelovige mensen, als leden van de Kerk, geven antwoord op de roepstem van God met de hulp van de heilige Geest xe9n met de steun van elkaar. Het zijn de sacramenten die ons voeden en ons in staat stellen om in verbondenheid met de Heer ons leven te openen voor het evangelie en ervan te getuigen in onze woorden en door wat we doen.

Na de catechese en groepsgesprekken hebben we met alle jongeren de eucharistie gevierd. Elke dag is er tijdens de viering instrumentele begeleiding van de zang en er was voor deze dagen een koor gevormd door Nederlandse jongeren van verschillende bisdommen.

x91Onzex92 kerk in Sydney, waar wij onze bijeenkomsten mochten houden, is deze dagen een vertrouwde plek geworden. Nu de catecheses achter de rug zijn laten we deze plek ook weer achter ons.

Voor de middag stond een uitgebreide opvoering van de kruisweg op het programma. Vooral de bijbelse momenten van de kruisweg werden op indringende wijze uitgevoerd in de open lucht met de nodige muziek en dramatiek. Voor onze jongeren was deze kruisweg, die zox92n drie uur duurde, een indrukwekkende ervaring.

x92s Avonds was ik te gast op het logeeradres van de jongerengroep uit Breda. Het is een middelbare school in een suburb van het grote Sydney. Aan de wand hingen grote groepsfotox92s met leerlingen in schooluniform. In drie klaslokalen met vloerbedekking hebben de jongeren hun onderkomen. Een van de lokalen is ingericht voor de groepsontmoetingen en de gebedsmomenten. In deze ruimte nam ik deel aan een evaluatie, waarin de jongeren en ook ik hun indrukken gaven van de afgelopen dagen. Vooral de momenten die als hoogtepunten werden beleefd kwamen aan bod. Ver van huis, zo blijkt, is er een grote aandacht voor hoe anders alles is en tegelijkertijd voeden de verschillende bijeenkomsten en ontmoetingen het geloof en de groepsgeest.

Afgesloten werd met een korte gebedsviering. We zaten op de grond in de richting van een icoon van Maria van Altijddurende Bijstand. Er werd uit de Schrift gelezen: x93Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u verlichting schenken.x94 Er werd gezongen en in spontane voorbeden met God gesproken over onze vragen en noden en de oogst van de afgelopen dag.

Zaterdag en zondag staan in het teken van de nachtwake en de eucharistieviering met de paus. De jongeren gaan vanaf hun verblijfplaatsen een soort pelgrimstocht houden van ruim tien kilometer in de richting van het terrein waar de plechtigheden zullen plaatsvinden. In de afgelopen dagen is al ontzettend veel gelopen, maar de aanstaande tocht vraagt opnieuw de nodige energie en saamhorigheid. Het is best spannend om als groep van ruim dertig jongeren op te gaan in het grote geheel van meer dan honderdduizend jongeren die allemaal op weg zijn naar hetzelfde doel. Ik hoop de Bredase groep en de andere Nederlandse jongeren te kunnen herkennen in de grote menigte middels hun eigen vlaggen.

De laatste catechesedag is a post from Mijn weblog.

Donderdag 17-07-2008 – De dag begon vroeg, want om zeven uur stond een cameraploeg van de KRO al aan de ingang van het hotel. Het ging vooral om filmbeelden, namelijk de korte wandeltocht van ons hotel naar de instapplaats van de bussen die het vervoer naar de catecheseplek verzorgen voor de bisschoppen die de catechese moeten geven. Toch werd nog een microfoontje opgeplakt voor de enkele vraag.

Bij de instaplaats wemelde het van de bisschoppen die op hun toog een sticker met nummer kregen overeenkomend met de bus waarin ze vervoerd zouden worden. De stickers bleven niet erg goed zitten, want ze krulden meteen om en toen moest de organisatie alsnog weer raden of vragen welk nummer een bisschop gekregen had.

Vandaag was het mijn beurt om de catechese te verzorgen. Ook daarbij waren camerax92s en microfoons van radio en televisie aanwezig. Gelukkig werd met terughoudendheid gefilmd en ging men niet in x91tijgersluipx92 tijdens mijn catechese door de kerk, zodat de jongeren niet werden afgeleid.

De catechese ging over de deugd van de hoop. De hoop is geen kwestie van x91flink zijnx92 en optimistisch blijven omdat je karakter nu eenmaal zo is. Hoop in bijbelse zin heeft haar oorsprong in het besef dat God bestaat en dat Hij je leven draagt. Paulus zegt dat het geloof het fundament is van onze hoop.

In het tweede gedeelte van de catechese heb ik aan alle jongeren een sleutelhanger uitgereikt met aan de ene kant drie bijbelteksten en aan de andere kant een korte oproep: Zeg niet x91Ik ben veel te jong!x92 Want God kent je, roept je en heeft je uitgekozen om met Hem op weg te gaan.

De catechese verliep in een goede sfeer en er was echt aandacht te bespeuren. Na de catechese gingen de jongeren in groepjes met elkaar in gesprek. Ondertussen sprak ik met de KRO voor het WJD-journaal. Staande aan een tafeltje met op de achtergrond de kerk en het embleem van de WJD kwam een interview tot stand met tussendoor beelden van de WJD-reportages.

Toen volgde de eucharistie en daarna meteen met de bisschoppenbus terug naar het centrum van Sydney. De bisschoppen werden gevraagd aan boord te gaan van een prachtig wit schip. Tijdens de boottocht kwam ik een Australische bisschop tegen met wie ik als student in Rome nog twee jaar in het Nederlands College als huisgenoot heb gewoond. Het weerzien was hartelijk alsook met andere bisschoppen die ik herkende van de cursus voor nieuwe bisschoppen van oktober 2007.

De boottocht was verrassend, want uiteindelijk werd duidelijk dat de paus zelf met onze boord zou meevaren. Ik heb hem zien aankomen omringd door de nodige veiligheidsmensen. Hij werd begroet met een speciale ceremonie door aboriginals. Bisschop Van Burgsteden en ik zijn nog met die aboriginals op de foto gezet (zie binnenkort de website van het bisdom Breda).

Op de boot stond een grote zetel klaar aan de voorzijde, zodat alle mensen op boten rondom ons en op de kade goed zicht hadden op de paus. Hij werd enthousiast begroet. Vreemd was dat wij via de televisie op de boot konden zien hoe het de paus verging op het dek op de verdieping boven ons, want eenmaal aan boord gegaan konden wij de paus niet langer met eigen ogen zien.

Aan land gekomen werden we als bisschoppen naar het podium geleid voor de officixeble welkomstviering met paus Benedictus XVI. Veel helikopters in de lucht, veel politiemensen op het water en op het veld, en zox92n vierhonderd bisschoppen op de tribune die uitzicht hadden op een zee van jonge mensen met vlaggen en wimpels. In de grote massa kon ik de Friese vlag ontwaren.

De paus werd welkom geheten door kardinaal Pell en er werd enthousiast gezongen en meegebeden. De paus benadrukte in zijn toespraak de kracht van de heilige Geest. Daarna heeft hij nog in verschillende talen jongeren toegesproken, onder meer in zijn x91Muttersprachex92 het Duits.

Ik ben benieuwd hoe de komende dagen zullen verlopen, nu iedereen in Sydney is en de straten en pleinen overspoeld worden door jonge pelgrims.

Het centrale thema van de catechese vandaag was de hoop. Ik hoop voor de komende dagen dat de heilige Geest veel pelgrims raakt en mag verrijken, met alle goede gaven die nodig zijn om de weg van het evangelie te gaan!

De dag van de catechese en het welkom heten van de paus is a post from Mijn weblog.

In de overvolle kerk hield mgr. Van Burgsteden de inleiding over de deugd van de liefde. Naast teksten uit de Bijbel gaf hij in zijn uiteenzetting aan dat de Drie-ene God liefde in zichzelf is en dat wij van die liefde ontvangen.

Na de catechese volgden korte gesprekken in deelgroepen en daarna was het tijd voor de eucharistieviering. Mgr. Van Burgsteden was de hoofdcelebrant en ik hield de preek. De Schriftlezingen riepen op tot gebed en getuigenis. In de preek heb ik duidelijk gemaakt dat de liefde van God toelaten in je leven, en ervan delen in woord en daad, in zich al een geloofsbelijdenis betekent. De apostelen en Maria hebben die liefde ontvangen en doorgegeven in kracht van de heilige Geest. Ook wij hebben de heilige Geest nodig om de liefde van God als geschenk te herkennen, ervoor open te staan en te geloven dat deze liefde sterker is dan de dood.

Heel concreet krijgt deze liefde gestalte in de huwelijksbelofte van liefde en trouw en bijvoorbeeld in concrete momenten van vergeving na ruzie en onenigheid.

Rond het middaguur kregen de jongeren hun lunch rond de kerk. De zon stond aan de hemel en de jongeren vormden een lange rij om hun brood en bqq-worstjes in ontvangst te nemen.

In de middag ben ik met de Bredase groep van jongeren per trein naar de kust gereisd om aan het strand van de oceaan een franciscaanse happening met muziek en geloofsverkondiging mee te maken. De jongeren zwermden uit over het terrein.

Morgen zal ik in de catechese de hoop centraal stellen. Het is de tweede etappe van de catechese. Ik vind het een voorrecht om de rijkdom van ons geloof te kunnen uitleggen en te delen met de aanwezige jongeren, die er met enthousiasme voor open staan. Het is de heilige Geest die de nodige openheid bewerkt en mogelijk maakt.

De eerste catechesedag is a post from Mijn weblog.

Ook ontmoette ik de capucijn bisschop Oudeman, hulpbisschop van Brisbane. Hij werd met camera en microfoon gevolgd door een KRO/RKK-ploeg. Hij droeg een microfoontje op zijn vest en voor ik het wist was ook ons gesprek opgenomen en geluidsmateriaal geworden. Oorspronkelijk werd bisschop Oudeman in Breda geboren. Hij kwam op veertienjarige leeftijd naar Australixeb. Nog steeds onderhoudt hij goede contacten met Breda. Hij gaf aan zich volledig Nederlander te voelen en geheel Australixebr te zijn. Ik hoop dat we hem nog in contact kunnen brengen met onze jongeren in Breda.

Aan wal gekomen werden de bisschoppen verwelkomd in een niet al te grote tent. In die ruimte waren koffie en thee klaargezet en er stonden rekken met speciaal vervaardigde kazuifels x91made in Italyx92 voor de ongeveer vierhonderd bisschoppen die hier aanwezig zijn.

Omdat de WJD in het teken staan van de heilige Geest, zijn de kazuifels rood. Op de achterzijde staat een duif afgebeeld. Het is een tekening bestaande uit witte stippen. Het doet denken aan aboriginal kunst. De duif, die de heilige Geest uitbeeldt, is toegerust met een drietal vlammetjes. Ik vermoed dat we ook de komende dagen dit speciale kazuifel zullen dragen.

Na lang wachten werden we als bisschoppen via een speciaal met hekken afgezette weg naar het grote terrein van de openingsmis geleid. Achter het overkapte podium van het priesterkoor was een tribune als zitplaats voor de bisschoppen ingericht: honderden witte mijters in het heldere zonlicht. De viering duurde ruim twee uur en eindigde nadat de duisternis was ingevallen. De kardinaal van Sydney heette de jongeren bijzonder welkom. In navolging van Christus de Goede Herder vertelde hij bijzondere aandacht te willen hebben voor jongeren die hun bestemming, of hun gelovige identiteit nog niet gevonden hebben. De aartsbisschop verwees naar de parabel uit de Bijbel die vertelt van de herder die 99 aanwezige schapen in de steek liet om het ene nog verwijderde schaap te zoeken en te vinden.

Na de massale mis heb ik mij door de groepen vertrekkende jongeren geworsteld naar het midden van het terrein. Temidden van de vele nog aanwezige jongeren kon ik via de vlaggenstok met de Zeeuwse leeuw in top de groep Bredase jongeren in de menigte snel vinden. De jongeren waren onder de indruk van de mis met mooie gezangen en de hartelijke preek van kardinaal Pell. We hebben afgesproken dat ik morgen met hen meega als ze in het zuiden van de stad meedoen met een programma dat daar wordt aangeboden door de franciscanen.

Van de dagen in Sydney was dit de eerste grote bijeenkomst. Morgen is de eerste dag met catechese. Mgr. Van Burgsteden bijt het spits af. Daarna ben ik op donderdag aan de beurt.

Openingsmis in Sydney is a post from Mijn weblog.

Zondagmiddag zwermden de WJD-ers uit over de stad en omgeving. Er was een vrij programma voor de jongeren om als groep op pad te gaan, of iets te ondernemen met de gastgezinnen. Ik reisde mee met een grote groep priesters die een uitstapje maakte naar de hoofdstad van Australixeb, Canberra. We bezochten onder meer het parlementsgebouw, een groot nieuw gebouw dat als huldeblijk bedoeld is aan de democratie. Je kunt merken dat het huidige Australixeb een jonge natie is met een relatief korte geschiedenis. De stad kon in de open ruimte en planmatig gebouwd worden. Canberra is voor Nederlandse begrippen zeer ruim opgezet met grote lanen en enorm veel groen. Terloops zagen we op een televisiescherm dat de paus was aangekomen op het vliegveld van Sydney.

De maandag stond in het teken van het vertrek naar Sydney. Het is geen eenvoudige klus om zox92n tweeduizend mensen vanuit Goulburn per bus naar Sydney te vervoeren. Voordat we konden vertrekken moesten de vele groepen zich xe9xe9n voor xe9xe9n melden en volgens een strak plan naar de gereedstaande bussen begeven. Daarmee waren meerdere uren gemoeid. De hele dag werd gebruikt voor het reizen. De groep Bredase jongeren kwam pas x92s avonds om acht uur aan op de plaats van bestemming. En dat voor een reis van amper 200 kilometer!

Een pelgrimstocht gaat met de nodige moeilijkheden gepaard. Al weet je dat vantevoren, je kunt er toch nog erg moe van worden. Het is goed om te zien dat jongeren elkaar steunen en als groep oog hebben voor elkaar.

Bisschop De Jong en ik hebben de eerste etappe met de jongeren in de bus afgelegd. Daarna besloten we het tweede stuk met de trein te reizen. Zo kwamen we tijdig aan in Sydney om nog de nodige inschrijvingen en accreditaties te doen. Daarvoor gingen we onder meer naar het Operahouse, waar de perschef van Breda, die meereist, een foto van ons beiden maakte voor de deur van dit wereldberoemde gebouw. De foto staat op de meest recente fotoreportage op www.bisdombreda.nl.

Vanmiddag vindt de openingsmis plaats met de aartsbisschop van Sydney.

Van Goulburn naar Sydney is a post from Mijn weblog.

Er was vandaag meer ontwikkeling te ontwaren. Mensen en dingen vallen meer op hun plaats. De jongeren uit vele landen met hun eigen vlaggen en talen worden meer aaneengesmeed in de beleving van hun geloof en de uiting ervan in liturgie, en als tochtgenoten. Waren vlaggen eerst een teken van je afkomst, nu duiden ze meer de bereidheid aan om als jongeren uit verschillende landen xe9xe9n gemeenschap rond Christus te vormen.

Vandaag was het de aartsbisschop ter plaatse die hoofdcelebrant was in de eucharistieviering, en die de preek verzorgde. Hij benadrukte dat Jezus zelf ons verzameld heeft rond het altaar en in de eucharistie zijn leven met ons deelt. Hij gaf het voorbeeld van Benedictus, wiens feestdag op 11 juli wordt gevierd. Diens verbondenheid met God heeft vele mannen en vrouwen in de benedictijnse orde bijeengebracht om op hun beurt eenheid en verbondenheid te bevorderen in het Europa van de zesde eeuw vanuit het geloof. Eenheid en verbondenheid wereldwijd op basis van ons geloof worden juist ook door de WJD gestimuleerd.

Continuxefteit in en door geloof, ontvangen en doorgeven, heb ik vandaag ondervonden in een bijzondere ontmoeting met de jongeren van Breda. Vaak krijgen de deelnemers aan de WJD te horen dat ze de hoop van de Kerk zijn. De vraag was wat dat betekent. Conclusie is dat we over jonge generaties kunnen spreken als nieuwe hoop, omdat we erop vertrouwen dat de heilige Geest, die de eeuwen door aan ons gegeven wordt, ook nu en in de toekomst gelovige mensen inspireert en samenbrengt.

Vanmiddag was in de kathedraal van Goulburn voor de jongeren gelegenheid voor het sacrament van boete en verzoening, de biecht. Temidden van een twintigtal priesters uit verschillende landen hebben ook mgr. De Jong en ik ons beschikbaar gesteld als bedienaar van dit sacrament. In alle vrijheid waren er jongeren die wilden naderen tot het sacrament van vergeving. Het was voor priesters steeds omschakelen als er sprake was van een andere taal, maar er was ook de taal van het geloof, de bereidheid om elkaar te verstaan om het grote geschenk van vergeving te ontvangen. Vergeving van God krijgen is opnieuw beginnen op de weg van het evangelie om te groeien tot de mens waartoe God ons heeft gedacht.

In liturgie, geloofsgesprek en verzoening brengt Christus zelf ons dichter bij Hem en bij elkaar. Ik hoop dat die verbondenheid alle deelnemers aan de WJD sterker maakt om hun geloof te bewaren, ervan te getuigen en in concrete naastenliefde te uiten.

Meer op hun plaats is a post from Mijn weblog.

De eerste week van de WJD vindt voor de Nederlanders plaats in een bisdom buiten de grote stad Sydney, het aartsbisdom Canberra & Goulburn. Zox92n 2000 jongeren zijn daar verzameld, waarvan de 700 Nederlanders de grootste groep vormen.

In de openingsviering van de eucharistie werden alle landen welkom geheten door de plaatselijke pastoor, father Percy. De pauselijke nuntius hield de preek. De meeste Nederlandse priesters, mgr. De Jong en ik waren aanwezig als concelebrant.

In deze internationale liturgie konden we meteen al samenkomen rond de ene Heer en zo de eucharistie als bron en hoogtepunt van het kerkelijk leven centraal stellen. Met het geloof voorop zijn we aan de WJD begonnen.

Na de internationale mis werd in de naastgelegen sporthal aan alle jongeren een maaltijd verstrekt. Ze zaten in grote groepen op de grond. Het had iets van de spijziging van velen. Ik had de kans daar de jongeren uit Breda als groep te zien en ook de jongeren uit Groningen-Leeuwarden te begroeten.

x91s Avonds was er tussen zeven en negen uur een grote ontmoeting in de ruimte waar ook de eucharistie was gevierd. De Emmanuelbeweging had de leiding over deze bijeenkomst. Er waren presentaties van de jongeren uit de verschillende landen. Nederlandse jongeren deden iets dat op een klompendans leek.

Het tweede deel van de avond klonken er geloofsgetuigenissen van jongeren en werd afgesloten met uitstelling van het Allerheiligste en zegen. De avond was begonnen met veel muziek, kleurige vlaggen en gejuich en eindigde geconcentreerd met weinig licht in gebed en stilte.

Tijdens de WJD worden jongeren uit vele landen en met vele talen samengesmeed tot xe9xe9n gemeenschap, xe9xe9n Lichaam van Christus.

Alle gasten voor de WJD, priesters en jongeren, zijn nu ondergebracht in motelkamers en gastgezinnen. Voor de kleine plaats Goulburn (20.000 inwoners) is het een hele prestatie dat zij zoveel geloofsgenoten uit verschillende werelddelen gastvrij hebben opgenomen en hier met ondersteuning van de Emmanuelbeweging de x91days of the diocesex92 aanbieden.

Aankomst en start in Goulburn is a post from Mijn weblog.

Het is mooi om als bisschop de pelgrimstocht van de Nederlandse jongeren mee te maken.

Op dit weblog doe ik verslag van deze pelgrimage. Voor zover mijn agenda het toelaat, want naast het optrekken met de jongeren zullen er ook verschillende verplichtingen zijn als bisschop. Bovendien laat een pelgrimstocht zich vooraf niet helemaal plannen.

Welkom op mijn weblog is a post from Mijn weblog.